FlY By MiNd--To ThE BluE SkY

เคยได้กลิ่นของฤดูหนาวมั๊ย....
กลิ่นมันเป็นงัยน่ะหรอ...จะว่าไปมันก็แล้วแต่คนจะสัมผัสได้อ่ะนะ...
สำหรับอ๊าก...กลิ่นฤดูหนาวจะมาพร้อมกับสายลมอ่อนๆๆ
มันหอมแห้งๆ แต่ก็สดชื่นบอกไม่ถูก
จริงๆ มันอาจจะเป็นแค่กลิ่นของดอกไม้ใบหน้า...หรือไม่ก็กลิ่นอากาศที่พัดมาจากที่ใดที่หนึ่ง...
แต่ที่อ๊ากรู้แน่เลยก็คือ...อ๊ากชอบกลิ่นของฤดูหนาวที่สุดเลย

...ทุกครั้งที่อากาศเย็นๆเริ่มเข้ามาทักทาย...
กลิ่นของฤดูหนาวจะทำให้อ๊ากย้อนอดีตไปถึงเหตุการณ์ต่างๆที่อ๊ากห่างหายจากการนึกถึงไปนาน.. ทำให้คนในอดีตเหล่านั้น มีตัวตนอีกครั้งในความรู้สึกของอ๊าก....

เช่นอะไรบ้างน่ะหรอ....
...อ๊ากจะนึกถึงอาคาร 4 ตึกวิทยาศาสตร์ ที่โรงเรียนชลหญิง
...อ๊ากจะนึกถึงบรรยากาศของห้องเรียนตอนอยู่ชั้นม.หก ที่มันหนาวจนต้องปิดประตูเรียน
...อ๊ากจะนึกถึง วันลอยกระทง....โดยเฉพาะตอนขี่จักรยานไปลอยที่ตึกโดมกับใครบางคน
...อ๊ากจะนึกถึง เพื่อนๆแล้วก็กิจกรรมตอนไปค่ายอาสาที่เชียงใหม่
...อ๊ากจะนึกถึง งานคอนเสริตที่ไปดักรอเจอคนที่เพื่อนอ๊ากหลงใหลได้ปลื้ม
...อ๊ากจะนึกถึง คอมมอนใต้ตึกสินสาด..นั่งเหล่หนุ่มๆ (ไม่ใช่)
...อ๊ากจะนึกถึง งานเนวี่เดย์ แล้วก็ท่าเรือ ที่โรงเรียนนายเรือ
...อ๊ากจะนึกถึง บรรยากาศของวันวาเลนไทน์
...อ๊ากจะนึกถึง ดอกการะเวก..(แปลกมะ)
...อ๊ากจะนึกถึง เพลงของ Friday ที่เค้าร้องว่า...ขอมือหน่อยได้มั๊ยอากาศหนาวๆ ไม่ชอบเลย ฯ
และสิ่งสุดท้ายที่อ๊ากจะนึกถึงก็คือ....รักแรก....รัก ที่ยังคงมีความรักเหลืออยู่ในหัวใจ ในทุกครั้งที่นึกถึง

ทั้งหมดคือสิ่งที่อ๊ากจะนึกถึงทุกครั้งที่ฤดูหนาวมาเยือน
อ๊ากว่า...มันทำให้เรามีความสุขนะ..เพราะแต่ละเรื่องที่เรานึกถึง ส่วนใหญ่มันเต็มไปด้วยความสุข...
อย่างน้อย มันก็คอยเตือนตัวเองให้รู้ว่า...ครั้งนึง...
เหตุการณ์เหล่านั้น คนเหล่านั้น..ก็เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเรา 
แล้วก็ทำให้เรามีความสุข มีความทรงจำที่สวยงาม
 เหมือนกับสายลมของฤดูหนาว ที่แม้จะผ่านมาแค่ปีละครั้ง
แต่ทุกครั้งก็เอากลิ่นหอมๆ ลมเย็นๆ มาให้เรารุ้สึกดีได้เสมอเลย

หลังจากกลับมาหยุดได้ 3 วัน อ๊ากก็โดนเรียกบินกระทันหันจนได้....ซึ่งนึกไว้แล้วไม่มีผิดเล๊ย...

แต่ดีแล้วค่า เพราะอ๊ากจะได้เงินเยอะๆไง...(งกจริงๆ)

จากที่อ๊ากต้องบินวันวันที่ 23 แพทเทิร์น 3 วัน...ก็โดนเปลี่ยนมาบินเร็วขึ้นหนึ่งวัน กับแพทเทิร์น 8 วันแทน

จุดหมายปลายทางก็ นาริตะ กวมกลางคืน ฮอนโน ค่ะ...

ตอนแรกที่ได้ยินว่าได้มาบินแพทเทิร์นนี้ รู้สึกว่า ....เฮ้อ!!! ไม่อยากมาบินเล๊ย.....

เพราะอ๊ากเคยบิน กวมกลางคืน ฮอนโน แบบ 6 วันมาแล้ว....มันเหนื่อยมาก แล้วก็เงินน้อยด้วย

แต่พอมาเห็นตารางบิน ตอนบรีฟ ... ก็ค่อยยังชั่วหน่อย เพราะมันค่อนข้างบินแบบสบายๆค่ะ

(แพทเทิร์นนี้ ไม่มีรูปให้ยลกันนะคะ เพราะว่าเก็บเนื้อเก็บตัวมากๆๆ)

ไฟล์ท 708 ตอนเช้าที่แสนน่าเบื่ออีกแล้ว.....กรุงเทพ – นาริตะ

เชื่อมั๊ยว่าอ๊ากเกลียดไฟล์ทนี้อ่ะ...แล้วไอ้ที่เค้าว่ายิ่งเกลียดอะไร ก็จะได้อย่างนั้นน่ะ ..มันคือความจริงค่ะ

เพราะตลอดสองเดือนที่ผ่านมา 7 แพทเทิร์นเนี่ย มีแค่ 2 แพเทิร์น ที่อ๊ากไม่ได้บิน 708

นอกนั้นที่เหลือ อ๊ากบินออกจากกรุงเทพด้วยไฟล์ทนี้หมด แล้วในไฟล์ทที่เหลือทั้งหมดนั้น ....

อ๊ากนั่ง Dead head ออกมาแค่ครั้งเดียว นอกนั้น duty หมด แล้วจะไม่ให้ไม่ชอบได้ไงฟะ...

ก็ในเมื่ออ๊ากต้องทำงาน ในขณะที่เห็นลูกเรือคนอื่น หลับสบายๆๆอ่ะ...มันไม่ยุติธรรมเอาซะเล๊ยยยย

...แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว...มันก็เป็นหน้าที่ที่อ๊ากต้องทำให้ดีที่สุด ไม่ว่าอ๊ากจะง่วงแค่ไหนก็ตาม...

วันนี้ผู้โดยเต็มค่ะ...อ๊ากได้อยู่ท้ายเครื่องอีกแล้ว แต่โชคดีค่ะ ได้อยู่กับพี่อัง (พี่ที่ไปนัมบะด้วยแพทเทริ์นที่แล้ว)

ก็เลยทำงานแบบ ชิว ชิว...ไม่เร่งมากมายอะไร ...เพราะยังไงวันนี้ก็ไม่มีเวลาให้นั่งพักอยู่แล้ว

ออก น้ำ ออกข้าว ไปตามสเต็ป แต่ไอ้ที่เซ็งเนี่ยค่ะ....ก็คือผู้โดยที่ร๊ากทั้งหลายท่านไม่เอาตามสเต็ปไง

ตอนเสริฟน้ำ ถามหาข้าว.... ตอนเสริฟข้าว ถามเบียร์ ไวน์ ...ท่านทั้งหลายก็จะเอา โค๊ก วิสกี้ น้ำผลไม้

(แล้วทำไมตอนเสริฟเมื่อกี้ พวกท่านไม่ดื่มกัน) ตอนเสริฟของร้อน ( ชาเขียว กาแฟ ชาฝรั่ง)

เสริฟชาเขียว จะเอาชาฝรั่ง ..เสริฟกาแฟ ขอชาเขียว.... เสริฟชาฝรั่ง ขอไดเอ็ทโค๊ก .....(เอากับท่านนะคะ)

พอเสริฟชาเขียว รอบที่สอง ขอชาฝรั่ง (ก็เมื่อกี้เสริฟ ทำไมไม่ขอกันเนี่ย ไม่เข้าใจจริงๆ)

เสริฟ กาแฟ รอบที่สอง ขอน้ำส้มกับ ยูซุได้มั๊ย ....เสริฟชาฝรั่งรอบสุดท้าย....ขอกาแฟค่ะ.....

อ่านแล้วโมโหมั๊ย.....อยากจะบอกว่าอ๊ากหงุดหงิดมากกกกกก แต่ทำอะไรไม่ได้ค่ะ นอกจากยิ้มสวยๆ

แล้วก็นำมาให้ท่านๆทั้งหลายให้เร็วที่สุด.....เฮ้อ เหนื่อยค่ะ ยิ่งง่วงๆอยู่ก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งหงุดหงิด

แต่ก็ต้อง ยิ้ม มมมม ...เหมือนที่อ๊ากเคยบอกว่างานนี้ นอกจากจะอาศัยการมองโลกในแง่ดีแล้ว

“ยิ้ม” สำคัญที่สุดในโลก...จริงๆๆๆ นะ ...อย่างน้อย ก็เป็นการยิ้มให้ตัวเอง ใจเย็นขึ้น...ช่วยได้มากเลยหล่ะ

..พอแลนด์แล้วเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ เพราะตอนนั้นอ๊ากทั้งง่วงแล้วก็หิวมากกกกก คิดถึงที่นอน แล้วก็

อาหารที่แม่ทำมาให้สุด....มาถึงโรงแรมนี่ไม่เช็คชื่อเพื่อนแล้วค่ะ ชั้นจะเข้าโลกส่วนตัวของชั้นแล้ว....

อาบน้ำและกินข้าวเป็นการด่วน...ซึ่งพอหิวแล้วได้กินข้าวแม่เนี่ย มันก็ยิ่งอร่อยมั่กๆเลย(ของเดิมก็อร่อยแล้ว)

แล้วก็มานั่งเล่นเน็ท (ห่วยๆ) ได้ซักพักค่ะ ทนไม่ไหว เพราะมันช้าเหลือเกิน ก็เลยตัดสินใจนอนดีว่า...

ไฟล์ทที่ 2 ...กวมกลางคืน ที่ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่เลยอ่า...

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามแล้วค่ะของการบินควิกเทิร์น...มันเศร้านะ แล้วก็ไม่อยากบินสุดๆ

เพราะจากประสบการณ์ครั้งก่อนๆมันสอนให้อ๊ากรู้ว่า หลังจากจบไฟล์ทนั้น...อ๊ากจะเยินแค่ไหน..

แต่ก็ยังถือว่าโชคดีค่ะ เพราะกวมควิกเทิร์นครั้งนี้ เป็นการบินกลางคืน ...

ซึ่งแน่นอนว่าเซอร์วิสก็จะต้องแตกต่างจากทั่วไป...ไหนจะผู้โดยที่หลับกันเป็นตายอีกหล่ะ...

ค่อยเบาใจขึ้นมาหน่อยค่ะ....

ฮึฮึ...แต่อยากจะบอกว่าจริงๆมันผิดคาดนะ....โอเคค่ะ เซอร์วิสสบายจริง ผู้โดยส่วนใหญ่ก็หลับจริงค่ะ

แต่พวกเรานี่ซื....โดยเฉพาะอ๊ากเนี่ย....อยากจะหลับตามผู้โดยไปเลยทีเดียว….

อ๊ากจำได้ว่า ..อ๊ากง่วงมากกกก ไอ้ขาไปยังไม่เท่าไหร่ค่ะ..ยังยิ้มแย้มแจ่มใส เดินลั่นล้าในเคบินได้อยู่

แต่ไอ้ตอนขากลับหลังจากที่ได้นอนบนเครื่องไปประมาณชั่วโมงนึง.แล้วนี่ซิ...

การทำงานอีกครั้งก้เริ่มต้นขึ้นด้วยความเชื่องช้า...เป็นแกลี่ซังที่มีสภาพเป็นภาพสโลวโมชั่นตลอดเวลา...

พี่สั่งอะไรมาจะเอ๋อๆๆ หน้างงๆๆแล้วตาก็จะฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำตาค่ะ....เอาเป็นว่าประสิทธิภาพในการทำงานลดลง

อย่างเห็นได้ชัดเลย....ซึ่งถ้าเป็นแบบนี้...อ๊ากขอบินกวมกลางวันดีกว่านะ....มันเหนื่อย แต่ไม่ง่วงไง...

อย่างน้อยก็ยังมีแรง มีอารมณ์อยากจะยิ้มอยู่อ่ะ....

เพราะตอนเหนื่อย แค่ดื่มน้ำ หรือนั่งพักมันก็หายไง แต่ไอ้ง่วงนี่ซิ ยิ้มกินอิ่ม ยิ่งได้พัก มันก็ยิ่งง่วง....

สรุปไฟล์ทนี้กลับมาหลับเป็นตายค่ะ...

....ตื่นมาอีกทีก็ช่วงบ่ายแก่ๆแล้ว เพราะเพื่อนพลอยโทรชวน้ไปเดินเล่นที่อิออน ไอ้เราก้ใจง่ายไง ไปก็ไป(ไม่ช่าย)

อ๊ากกะพลอยไปกินซูชิร้อยเยนกันค่ะ...กินกันไม่กี่จานหรอก เพราะว่าเราทั้งสองตั้งใจจะเก็บท้องไว้ให้เครป

ที่หน้าตาน่าทานมาก...พอกินเสร็จอ๊ากก็เลยชวนพลอยไปถ่ายสติ๊กเกอร์ เพราะว่าวันนั้นอ๊ากไม่ได้หยิบกล้องไป

แต่ว่ารูปมันออกมาไม่สวยเลยอ่ะ นางแบบก็ไม่สวย(อ๊ากคนเดียวนะ)รูปออกมายังสีซีดอีก....เสียดายตังค์มั๊ยเนี่ย

เดินเล่นไปซักพัก...ก็ไปเจอะกับเพื่อนอีกคนจนได้ค่ะ สาววาเลนนั่นเอง.....ก็เลยชวนวาเลนไปกินเครปด้วยกัน

แต่ว่ารอนานมาก แล้วเราก็ต้องกลับให้ทันรถโรงแรมมารับด้วย...ก้เลยต้องแคนเซิลไป

...แต่สรุปค่ะ..วันนั้น ทั้งตกรถและอดกินอีกตะหาก นี่ถ้ารู้ว่าจะต้องตกรถนะ อ๊ากคงไม่แคนเซิลไปหรอก

เราทั้งสามก็เลยต้องเสียตังค์ขึ้นรถสองร้อยเยนกลับโรงแรมกัน....เซ็งมั่กๆๆๆ

กลับไปถึงโรงแรมยังไม่หนำใจค่ะ นัดกันมาเม้าท์ต่อที่ห้องพลอย....โทรชวนเพื่อนอีกคน ชื่อ แอมมาด้วย...

ทีนี้ก็ไม่ต้องเดาเลยนะคะ ว่าเสียงจะดังทะลุกำแพงไปถึงไหนๆๆๆๆ

เราเม้าท์กันหลายเรื่องมาก แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องงานค่ะ...พี่เป็นไง งานโหดมั๊ย จะลาออกหรือยัง

อะไรทำนองนี้...ตอนแรกตั้งใจว่าจะคุยแป๊ปเดียวค่ะ เพราะอ๊ากมีนัดกับหนังสือนิยายที่อ๊ากอ่านค้างไว้อยู่    

แต่ปรากฎว่าไ ปๆมาๆ ดูเวลา ...เฮ้ย...มันจะ 5 ทุ่มแล้ว....ก็เลยขอตัวบ๊ายบายเพื่อนเลิฟทั้งหลายกลับห้องค่ะ

อ๊ากดีใจมากเลยที่ได้เจอเพื่อนอ่ะ เพราะว่ามาบินโดยที่ไม่ได้คิดเลยว่าจะเจอ... Happy Happy ค่ะ...อิอิ

ไฟล์ทที่ 3 กับการไป ฮอนโน รอบที่ 3 ของเดือนนี้....
มาฮอนโนอีกแล้วค่ะ.....ยังไม่เบื่อนะ แต่ไม่มีเพื่อนไง ก็เลยเหงา... (ลืมบอกว่าแพทเทิร์นี้อ๊ากบินคนเดียวค่ะ)

ไฟล์ทนี้อ๊ากได้บินกับรุ่น 90 ตั้งสองคน ...  แล้วก็ได้บินกับรุ่นพี่เอกญี่ปุ่นที่ธรรมศาสตร์ด้วย

ตอนแรกก็ว่าคุ้นหน้า นึกว่าเคยบินด้วยกัน แต่ทีไหนได้...คุยไปคุยมา อ้าววว รุ่นพี่นี่เองง...

...ไฟล์ทนี้อ๊ากขึ้นเครื่องมาด้วยความเนือย และเพลียสุดๆ ...อ๊ากเดาว่ามันเกิดจากการที่อ๊ากนอนมากไป

หัวสมองก็จะช้า..คิดช้า ทำช้า...แล้วยิ่งตอนขึ้นมาเจอพี่ กับ ป้าญี่ปุ่นที่ดูเหมือนจะอู้อีก...โหห ยิ่งรู้สึกแย่อ่ะ

นอกจากนั้นไม่พอค่ะ...พี่ที่ว่าอู้แล้วว ยังคอยสั่งนู่น สั่งนี่ ให้อ๊ากทำเหมือนกับว่าอ๊ากทำงานไม่เป็นอ่ะ

ทั้งๆที่เค้าไม่ได้เนียร์เลย  รุ่นพี่อ๊ากไม่ถึงสิบรุ่นด้วยซ้ำ...มันก็เลย ..อะไรวะ..ในใจที่คิดเลยว่า จะเอายังไงเนี่ย...

...แต่อ๊ากก็มารู้ที่หลังว่าที่พี่เค้าเหมือนอู้น่ะ เพราะพี่เค้ามีปัญหาเรื่องสุขภาพ ก็เลยทำอะไรไม่ค่อยได้มาก

แล้วที่พี่เค้าคอยสั่งนู่นนี่น่ะ เพราะไฟล์ทก่อนหน้านี้ พี่เค้าทำกับรุ่น 90 ซึ่งรุ่น 90 ก็เพิ่งเป็นตัวจริง

ยังทำอะไรไม่คล่องเลย...เค้าก็เลยคิดว่าอ๊ากจะต้องเป็นอย่างนั้นบ้าง....

แต่หารู้ไม่ว่า...อ๊ากเนี่ย...มือวางอันดับต้นๆนะคะ(ไม่ค่อยเลยชั้น หลงตัวเองอีกแล้ว)

จริงๆนะ....เพราะว่าวันนี้อ๊ากได้รับคำชมมากมากยยยมากๆๆ จากอินชาร์ตที่เป็นคนญี่ปุ่น แล้วก็ชอ

เค้าบอกว่าเค้าประทับใจอ๊ากมาก อ๊ากเป็นแกลี่ซังที่เก่งมาก....เพราะเตรียมทุกอย่างไว้ให้หมดเลย....

ไอ้เราก็ยิ้มรับค่ะ...อิอิ...ขนาดพี่ที่อู้คนนั้น...ตอนอ๊ากเคลียร์แกลี่อยู่ เค้าก็เข้ามาถามอ๊ากเลยว่า...

เคยทำงานนี้มาก่อนรึเปล่า....ไอ้เราก็ปฎิเสธค่ะ แล้วเค้าก็ชมว่าทำงานเป็นนะ เก่งเลยหล่ะ

แล้วยิ่งพอรู้ว่าอ๊ากทำงานได้ยังไม่ถึงสองเดือนเลย...พี่เค้าก็ชมว่า เก่งมาก...เทียบกับรุ่น 90 แล้วห่างไกล

....หน้าบานอีกแล้วค่ะงานนี้..จากที่รู้สึกแย่ๆก็ดีขึ้น แล้วพี่เค้าก็ทำดีกับอ๊ากขึ้นจริงๆ คือช่วยมากขึ้น ไม่จู้จี้อีกเลย

มันเลยยิ่งทำให้อ๊ากตระหนักในความจริงที่ว่า...ถ้าเราเก่งเรื่องงานแล้ว ก็จะไม่มีใครมาเหยียบเราได้อ่ะ

เค้าอาจจะเขม่น หรือเหยียบเราได้ในเรื่องส่วยตัว...แต่ก็ช่างมัน เพราะตอนอยู่บนเครื่องมันคือเวลางาน

ถ้า ณ เวลานั้น อ๊ากทำให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นยังไง....ผลที่ออกมา มันก็น่าจะดีที่สุดเหมือนกัน....

แลนด์มาด้วย อีโก้ ในตัวเอง พุ่งปรี๊ด....ในใจก็คิดว่า “ให้มันรู้ซะม่าง” อิอิ ....เลวมั๊ยเนี่ย

ไฟล์ทที่ 4 แล้วค่ะ...ใกล้จะได้กลับบ้านแล้ว.....

ไฟล์ทนี้ pick up time คือ 6:35 ค่ะ...ย้ำค่ะว่าตอนเช้า....แล้วคิดดูซิ สภาพอ๊ากจะเป็นยังไง

ยิ่งเมื่อวานนี้ หลังจากที่แลนด์แล้ว อ๊ากไม่ได้ออกไปไหนเลย นอกจากออกไปหาของกิน

แล้วก็มาหลับไม่รู้เรื่อง ตื่นมาอีกทีก็มืดแล้ว....ซึ่งมันทำให้ตอนดึกอ๊ากนอนไม่หลับ

ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็เหอะ ทั้งปิดไฟให้ห้องมืดๆ อ่านหนังสือให้มันง่วงๆ หรือแม้แต่ไปนั่งเล่นเน็ทให้รู้สึกแสบตา จะได้อยากหลับ                              แต่ก็ไร้ผลค่ะ....ตามันค้างไปแล้ว....ก็เลยต้องนั่งเล่นเน็ท เช็คโน่นนี่จนเครื่องพรุนจนถึงเช้า

....ง่วงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง จนไม่รู้จะบรรยายยังไงเลยค่ะ.....

แต่ก็ยังโชคดีค่ะ....เพราะวันนี้ อ๊ากมีหน้าที่ทำเคบิน อยู่ท้ายเครื่อง มีน้องรุ่น 90 เป็นแกลี่ซัง

ก่อนขึ้นเค้าก็มาฝากเนื้อฝากตัวใหญ่...ไอ้เราก็...ยิ้มรับ แต่ในใจคิดว่า...วันนี้ใครกันแน่ที่ตัองช่วยใคร

แต่ก็ตามคาดค่ะ...เพราะวันนี้อ๊ากทำเคบินก็จริง แต่ก็เหมือนทำแกลี่ไปอีกครึ่งตัวด้วย....

เพราะน้องเค้ายังทำอะไรไม่คล่องเลยจริงๆ......ขอบอกว่าเหนื่อยมากกกกกกกกก.....ยิ่งผู้โดยเต็มอีกตะหาก

อ๊ากเข้าใจความรู้สึกของพี่ๆเลยนะเวลาได้ทำงานกับน้องใหม่ๆอ่ะ ว่าเค้าจะเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกแค่ไหน...

แต่อ๊ากก็เข้าใจน้องเค้าเหมือนกันว่า...ก็เพิ่งเข้าทำงาน จะให้เก่งนักหนาได้ยังไง...
สรุปก็เลยต้องช่วยกันไงคะ....มันจะได้ไม่สะดุด....ที่ดีก็คือ น้องเค้าเชื่อในสิ่งที่เราสอน เราบอกให้ทำ

อ๊ากไม่ได้สั่งให้เค้าทำนู่นทำนี่ เพราะอ๊ากก้ไม่ชอบเหมือนกันเวลาที่โดนสั่ง...

แต่อ๊ากจะพูดเหมือนให้คำแนะนำแล้วก็บอกทริกต่างๆในการทำงานให้เร็วขึ้น มันก้ไม่ได้มากมายอะไร เพราะอ๊ากก็ทำงานมาแค่สองเดือนเอง

......ผลที่ได้ก้คือ พี่ชมเราทั้งสองเลยว่า ช่วยกันดีมาก สอนกันเอง เรียนรู้กันเอง.....

อ๊ากกับน้องเค้าก็หันหน้ามองกันค่ะ....ยิ้ม.....แล้วเราก็เข้าใจความรู้สึกกันโดยไม่ต้องพูดอะไรเลย...”ขอบคุณนะ”

วันหยุด...ที่ไม่มีอะไรจะทำ

แพทเทิร์นนี้นับว่าบินสบายแล้ว ก็ยังจะมีฮอลิเดย์ให้อ๊ากอีกด้วย....ดีจริงๆๆ

แต่ถึงจะหยุด อ๊ากก็ไม่ได้ไปไหนไกลเลย นอกจากอิออน ห้างที่อยู่ใกล้โรงแรมที่พักอ่ะค่ะ

เพราะว่ากำลังกาย และกำลังทรัพย์มันร่อยหรออย่างแรงงงง อีกอย่าง เพื่อนๆหายหมดค่ะ

ไม่ว่าจะกลับบ้าน กำลังจะบิน หรือไม่ก็กำลังจะมา...ทำให้งานนี้นอนแกร่วอยู่คนเดียวอยู่ที่โรงแรมค่ะ

แต่ถึงจะอยู่คนเดียว ก็ไม่โดดเดี่ยวอะไรนะคะ เพราะที่เมื่อวันก่อนนัดกับแอมไว้ว่าวันนี้จะไปกินข้าวด้วยกัน

ก็เลยทำให้อ๊ากมีแรงกระตือรือร้นที่จะออกไปข้างนอกหน่อย....ถึงจะตื่นตั้งบ่ายสามก็เหอะ

...เราไปกินอาหารเกาหลีกันบนฟู๊ดคอร์สค่ะ จริงๆเป็นแอมกินคนเดียวนะ ส่วนอ๊ากก็กินไอติม..

และระหว่างเดินเที่ยวๆๆก็เจอเพื่อนอีกกลุ่มเลยที่เพิ่งแลนด์มาตอนเช้า คือ จิ๋ว หญิง แล้วก็นุช

ก็เม้าท์กันสนั่นห้างเลยค่ะ..โดยเฉพาะเรื่องเงินเดือน เพราะว่าวันนี้เงินเดือนที่เป็นเงินเยนออกแล้ว

ก็ได้กันไปมากน้อย แล้วแต่ตารางบินค่ะ....ของอ๊ากนี่ใช่ได้..ไม่มากไม่น้อยค่ะ...พอจายยยยยยค่ะ

หลังจากนั้นอ๊ากกับแอมก็ขอแยกตัวไปซื้อผลไม้....ซึ่งอ๊ากก็ซื้อกลับมาเยอะมากจริงๆๆอ่ะ

โดยเฉพาะลูกพลับ....มันอร่อยมากจริงๆนะ แล้วที่สำคัญมันถูกมากด้วย...ก็เลยซื้อกลับมาเลย 10 ลูก

บวกกับ สาลี่ 2 ลูกใหญ่ กีวี่ 5 ลูกเล็ก แล้วก็ องุ่นม่วงอีก หนึ่งพวงค่ะ... ซื้อมาเหมือนกับที่เมืองไทย

ไม่มีผลไม้ขายอย่างงั้นแหล่ะ...แต่อยากให้แม่กินไง.... ก็เลยซื้อแบบไม่คิด...ซึ่งตอนหิ้ว มันหนักมากกกก

...ตอนกลับก็กลัพร้อมพวกจิ๋ว ส่วนแอมแยกไปอีกโรงแรมค่ะ...กลับมานั่งอัพสเปสจนเสร็จ.....

ก็ไอ้แพทเพทิร์ 6 เจ้าปัญหานั่นแหล่ะ...พออัพเสร็จแล้วนี่โล่ง เลยค่ะ..

หวังว่า แพทเทิร์นนี้คอมพ์คงไม่มีปัญหาอะไรอีกนะ.....ไม่งั้นก็ไม่ต้องอ่านกันแล้ว...

ไฟล์ทสุดท้ายซะที....กลับบ้านกันดีกว่าเนอะ

ไฟล์ทนี้อ๊ากสบายมากกกกกกกกกกกกค่ะ เพราะว่ามีน้องโอเจทีรุ่น 91 บินด้วยตั้งสามคนแน่ะค่ะ

แล้วหนึ่งในนั้นก็อยู่ที่คอมท์อ๊ากด้วย...ท้ายเครื่องเลย...

ที่บอกว่าสบายก็เพราะว่า ปกติเครื่องโบอิ้ง 777 เนี่ย (ซึ่งอ๊ากบินมาสามครั้งแล้วกับแพทเทิร์นนี้)

ส่วนของท้ายเครื่องจะมีลูกเรืออยู่ 4 คน ถึงแม้ว่าอ๊ากจะมีหน้าที่เป็นแกกลี่ แต่ก็จะต้องออกเคบินตอนเสริฟน้ำกับอาหารด้วย เป็นฝั่งละสองคนใช่ม่า            เพราะฉะนั้น อ๊ากจะยุ่งแล้วก็เหนื่อยมากกกก

แต่เมื่อมีน้องโอเจทีมาด้วยทั้งหมดก็จะเป็น 5 คน ผลก็คือ อ๊ากก็คอยเตรียมของในแกลี่อย่างเดียวเท่านั้น

ไม่ต้องออกเคบินเลย ยกเว้นช่วงเซอร์วิสเสร็จ ซึ่งเวลามันก็มีพอให้อ๊ากได้เตรียมไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบไง

อีกอย่างพี่อีกสองคน แล้วก็ป้าญี่ปุ่นเค้าขยัน ก็เลยลดแรงอ๊ากได้เยอะมากกกก....

ถึงจะผู้โดยเต็ม แต่เซอร์วิสก็ลื่นไหล....ชอบๆๆอยากให้มีโอเจทีเยอะๆๆๆ ค่ะ..(แอบอู้ได้...อิอิ)

พอแลนด์ แล้วหลังจากที่บรีฟเสร็จแล้ว....อ๊ากก็ไปเอาใบเงินเดือนมาดูเลยหล่ะ....

เป็นเงินเดือนๆที่สองแล้วหลังจากเป็นตัวจริง เห็นแล้วก็ โอ้ว..ตาโต ..คือมันอาจจะไม่ไดเยอะมากมาย

เหมือนกับสายการบินบางที่ แต่มันก็อยู่ในระดับที่อ๊ากพอใจนะ...อย่างน้อยมันก็ทำให้อ๊ากหายเหนื่อย

ตลอดการทำงานของเดือนที่ฝ่านมากอ่ะ....ค่อยอยากบินเยอะๆๆหน่อย...นี่ยิ่งถ้าค่าเงินเยนมันดีขึ้นกว่านี้อีกนะ

...ฮึฮึ รวยค่า.....(เริ่มงกแล้วครับท่าน)

ช่วงนี้ที่ญี่ปุ่นเริ่มหนาวแล้วค่ะ....ซึ่งถ้าเป็นบ้านเรานะ อุณหภูมิขณะนี้น่ะ ก็หนาวววววแย้วว

ต้องเริ่มหาเสื้อโค๊ตสวยๆ บู๊ทยาวๆ มาใส่บ้างซะแล้ว จะได้ไม่ตกเทรนญี่ปุ่นกะเค้า...

แต่พอเริ่มหนาว....อารมณ์เปลี่ยวก็เริ่มถามหา...แต่ไม่ต้องห่วง อ๊ากไม่ค่อยมีเวลาเปลี่ยวมากนักหรอก

ไหนจะเอ็นจอยกะการอัพเดทสเปส(แน่ใจนะว่าเอ็นจอยอ่ะ...) อ่านนิยายเป็นบ้าเป็นหลัง (หนังสือเรียนไม่อ่าน)แล้วก็ยังจะอิ่มเต็มที่กะของกินมากมาย...        โดยเฉพาะผลไม้ที่นี่....ฮิฮิ ..ลาบปากค่ะ...

ยิ่งช่วงนี้เป็นฤดูของลูกพลับด้วย....โอ๊ย...กินจนหน้าเป็นลูกพลับแล้วค่ะ มันอร่อย แล้วก็ถูกจริงๆนะ....

ถ้าใครไม่เชื่อก็รีเควส์มา...จะเอาไปให้ชิม.ค่า...

แพทเทิร์นนี้อ๊ากบินชิวๆๆค่ะ..ไม่เที่ยว ไม่ค่อยไดใช้ตังค์ด้วย...เพราะการที่โดนเรียกบินเนี่ย

มันให้ความรู้สึกว่า นั่นไม่ใช่แพทเทิร์นของชั้นนะ...ก็เลยไม่รู้สึกกระตือรือร้นมากเท่าที่ควรจะเป็น...

แต่นี่ขนาดไม่เต็มที่นะเนี่ย...ก็ได้รับคำชมซะอื้อซ่าเลย....อิอิ (หลงตัวเองจนบรรทัดสุดท้ายเลยชั้น)

แพทเทิร์นหน้าอ๊ากจะได้ไปเหล่หนุ่มที่ออสซี่อีกแล้วค่ะ...แต่คราวนี้ไปบริสเบนแทน ...

อ๊ากยังไม่เคยได้ไปเหยียบเลย....ก็กะว่าจะพยายามเที่ยวให้เต็มที่....(ถ้าไม่เหนื่อยซะก่อนนะ)

แล้วจะถ่ายรูป ...อัพเรื่องสนุกๆมาให้อ่านกันนะค้า...